Przejdź do treści Przejdź do nawigacji

HISTORIA

powrót do historii
Teatrem kierował Piotr Szczerski, który wywodził się z krakowskiego, studenckiego Teatru 38. Gdy rozpoczynał swoją pracę - roczne wpływy w kasie były równe sumie 300. sprzedanych biletów; 300 miejsc liczy widownia...

2015-1992

Teatrem kierował Piotr Szczerski, który wywodził się z krakowskiego, studenckiego Teatru 38. Gdy rozpoczynał swoją pracę w Żeromskim – roczne wpływy w kasie były równe sumie 300. sprzedanych biletów; 317 miejsc liczy widownia dużej sceny.

W początkach szalejącego kapitalizmu i nieokiełznanej gospodarki rynkowej ówczesne władze miasta i regionu burzyły wszystko, co stare. Wtedy m.in. poległ budynek filharmonii, na miejscu którego stoi bank. Zabierano się ostro za teatr; na gmachu Kieleckiego Centrum Kultury zawisła nawet tabliczka informująca, że to tu właśnie mieści się kielecka scena dramatyczna. Dyrektor Szczerski stworzył skuteczne lobby, które powstrzymało urzędników przed decyzją wyburzenia budynku teatru.

Szczerski przez lata budował zespół aktorski i repertuar w taki sposób, by mieszkańcy miasta polubili teatr; poza klasyką pojawiały się przedstawienia tworzone przez młodych reżyserów, poszukujących nowych środków dramaturgicznej narracji, m.in. Piotr Sieklucki, Radosław Rychcik, Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin, Ewelina Marciniak, Weronika Szczawińka, Mateusz Pakuła, Eva Rysova.

Teatr Żeromskiego zaznacza swoją obecność na kulturalnej mapie kraju, szczególnie od 2009 roku; wtedy Radosław Rychcik zrealizował na małej scenie spektakl „Samotność pól bawełnianych” Bernarda Marii Koltesa – wielokrotnie prezentowany i nagradzany na przeglądach i festiwalach na całym świecie.

Logo Biuletynu Informacji Publicznej