Hrabina Batory

Jolanty Janiczak

Hrabina Batory

Tekst i dramaturgia: Jolanta Janiczak
Reżyseria i opracowanie muzyczne: Wiktor Rubin
Asystent reżysera: Dagna Dywicka
Scenografia, światła:  Mirek Kaczmarek
Kostiumy: Jolanta Janiczak, Hanna Maciąg
Video: Hanna Maciąg

najbliższe spektakle

Część tryptyku:
Joanna Szalona; Królowa
Caryca Katarzyna
Hrabina Batory

HRABINA BATORY Jolanta Janiczak, reżyseria Wiktor Rubin, scenografia i światła  Mirek Kaczmarek
Najnowszy spektakl Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina wieńczy ich głośny tryptyk o kobietach uwikłanych w historię. Podobnie, jak w przypadku dwóch wcześniejszych przedstawień, również powstałych w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Joannie Szalonej; Królowej i Carycy Katarzynie, tutaj także na pierwszym planie znajduje się gra między cielesnością i językiem a mechanizmami sterującymi narracjami o przeszłości. Historyczna Elżbieta Batory, siostrzenica króla Polski, Stefana Batorego, zwana była „wampirem z Siedmiogrodu” i  cieszyła się wątpliwą sławą seryjnej morderczyni. Wszystko dlatego, że nie mogąc pogodzić się z przemijaniem, starała się za wszelką cenę zachować blaknącą urodę i witalność. Pomóc jej w tym miała krew dziewic, które podobno bezlitośnie zabijała na swoim zamku. Janiczak i Rubina nie interesuje jednak zgłębienie motywacji bohaterki, ani zbudowanie jej wiarygodnego profilu psychologicznego. Przesuwając punkt ciężkości, w stosunku do dwóch poprzednich części tryptyku, z Historii, pisanej przez duże „H” – na codzienną rzeczywistość i jednostkowe zmagania z jej kształtem – obnażają przed widzami kulturowe i społeczne implikacje strachu przed starzeniem się, tutaj doprowadzone do ekstremum.
Twórcy replikują w Hrabinie Batory nie tylko doświadczenie lęku przed przemijaniem, ale i melancholii, wypływającej z zatracenia siebie. A grająca Elżbietę Agnieszka Kwietniewska przekonywująco oddaje skomplikowanie wewnętrzne, rozterki i wahania kobiety, która chciałaby desperacko zatrzymać czas i posiąść go jedynie dla siebie. Niestety, w tym cielesno-językowym, demaskatorskim performansie historycznym, podobnie jak w życiu, czas biegnie nieubłaganie.

Anna: Dagna Dywicka

Doricza: Ewelina Gronowska

Klara: Joanna Kasperek

Elżbieta: Agnieszka Kwietniewska

Ilona: Beata Pszeniczna

Śnieżka: Bogna Żłobińska

Ferenc: Wojciech Niemczyk

Ficzko: Dawid Żłobiński

Statyści: Renata Głasek-Kęska, Agnieszka Ozimina, Agata Radek, Edward Gola, Lech Sobura

    Spektakl archiwalny

      galeria

      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
        Hrabina Batory
      • Hrabina Batory
      zdjęcia: Hanna Maciąg