na podstawie dramatu Stanisława Wyspiańskiego

Adaptacja i reżyseria: Paweł Miśkiewicz
Kostiumy i scenografia: Barbara Hanicka
Muzyka: Rafał Mazur
Choreografia: Piotr Mateusz Wach
Reżyseria światła i wideo: Marek Kozakiewicz
Obsada: Joanna Kasperek, Mateusz Bernacik, Kuba Golla, Oskar Jarzombek, Jacek Mąka, Wojciech Niemczyk, Andrzej Plata, Łukasz Pruchniewicz, Dawid Żłobiński, Kuba Dyniewicz (gościnnie), Charles Rabenda (gościnnie), Szymon Dobosik (tancerz), Michał Konopka (tancerz), Dariusz Kowalewski (tancerz)
Inspicjentka-suflerka: Klaudia Sobura

Premiera: 5 grudnia 2026 na Dużej Scenie

Klasyczny dramat Stanisława Wyspiańskiego w oryginalnej interpretacji Pawła Miśkiewicza – wracającego po latach do rodzinnych Kielc.

Po dwóch dekadach wojny i tułaczki Odys wraca do Itaki, której nie poznaje. Wraca do domu, w którym nie poznaje siebie. Czy po tak długim czasie da się odzyskać pozostawiony za sobą świat i czy człowiek, który wyruszył, jest tym samym człowiekiem, który wraca? Zawieszona między jawą a snem opowieść o zmaganiach z fatum, o zderzeniu jednostki z przeznaczeniem oraz o zmieniających się modelach męskości.

Lukasa Bärfussa

Reżyseria: Grzegorz Jaremko
Adaptacja i dramaturgia: Mateusz Górniak

Premiera: luty 2027 na Nowej Scenie

„Koala” Lukasa Bärfussa to opowieść o stracie, która szybko przestaje być prywatną medytacją i zaczyna działać jako uniwersalna historia o społeczeństwie niepotrafiącym zaakceptować jednostek niepasujących do kapitalistycznych ideałów pomnażania dóbr, a także nieustannej produktywności. Tytułowy Koala to nie tylko nadany w harcerstwie pseudonim bohatera, który żył biernie, leniwie i poza logiką postępu, ale również nazwa australijskiego zwierzęcia. Pozwala to połączyć losy pisarza prowadzącego prywatne dochodzenie w sprawie samobójczej śmierci brata z historią brytyjskiego kolonizowania Australii i masowej eksterminacji zwierząt, których życie zostało uznane przez kierujących się chęcią zysku kolonizatorów za niewartościowe.

Teatralna adaptacja powieści Bärfussa będzie okazją do rekonstrukcji pozornie bezużytecznej biografii oraz praktyk usuwania jej z pola widzenia. „Koala” inspiruje do zadania szeregu aktualnych dziś pytań – o normatywność oraz społecznie akceptowane modele człowieka i obywatela.

Koprodukcja z Teatrem Ochoty im. Haliny i Jana Machulskich w Warszawie

Pomysł i reżyseria: Justyna Sobczyk
Dramaturgia Teatr Żeromskiego: Kamila Kucia (dyplom AST w Krakowie)
Dramaturgia Teatr Ochoty: Julia Lange (AST w Krakowie)

Premiera kielecka: marzec 2027 na Dużej Scenie
Premiera warszawska: marzec 2027

Spektakl dla młodzieży 13+

Dwie sceny i dwa spojrzenia na tę samą historię z różnych perspektyw.25 marca 2026 roku w Los Angeles zapadł wyrok sądu pierwszej instancji w procesie osoby posługującej się inicjałami K.G.M. przeciwko Meta i Google, który otworzył możliwość pociągnięcia wielkich platform technologicznych do odpowiedzialności prawnej za celowe działanie uzależniające.
W Kielcach twórczynie skupią się na samym procesie sądowym, który rozpoczął się w 2023 roku. Spektakl „Kelly kontra Big Tech” nie będzie rekonstrukcją rozprawy, ale historią powstałą na podstawie dostępnych archiwaliów i improwizacji aktorskich. Przyświeca jej potrzeba opowiedzenia o procesie, który zmienił zasady gry.
W Warszawie zobaczymy „Kelly /Status: dostępna/”, to spektakl o ciele, które w sieci szuka uwagi, akceptacji lub po prostu ucieczki. Kelly potrafiła być online nawet szesnaście godzin na dobę. To jej historia, ale też doświadczenie wielu osób nastoletnich, które funkcjonują podobnie, niebezpiecznie balansując między trybem online i offline.

Tekst i reżyseria: Anna Karasińska

Premiera: kwiecień 2027 na Nowej Scenie

Anna Karasińska zrealizuje spektakl zgodnie z praktykowaną przez siebie metodą pracy twórczej, według której przedstawienie powstaje w całości w procesie prób, bez literackiego pierwowzoru. Twórczyni wraz z zespołem będzie badać moment narodzin obecności – chwilę, w jakiej dzięki mechanizmom uosobienia i pareidolii, czyli dopatrywania się znanych kształtów w przypadkowych szczegółach, rozmaite elementy rzeczywistości stają się ludzkimi partnerami lub bohaterami opowieści. Spektakl przybierze formę subtelnej, zmysłowej baśni, w której erotyzm będzie jedną z sił uruchamiających wyobraźnię i przemiany bohaterów.

Koncepcja, tekst, reżyseria: Maria i Oskar Kowalikowie-Jarzombkowie
Wykonanie: Oskar Jarzombek

Prapremiera: maj 2027 na Nowej Scenie
Realizacja w ramach projektu „Solo za teatrem”

„Z tej mąki będzie chleb, czyli monodram o ojcostwie z perspektywy bezdzietnej półsieroty” to intymna, pełna humoru opowieść o drodze do rodzicielstwa. Czy trzeba czuć się w pełni gotowym, żeby zdecydować się na dziecko? Spektakl jest osobistym projektem młodego małżeństwa, które wspólnie odpowiada za koncept i reżyserię.
Młody aktor staje na scenie przed podwójnym wyzwaniem: czuje się zbyt niedoświadczony i niepewny, by zmierzyć się zarówno z formą monodramu, jak i rolą ojca. Nie ma castingu na dobrego tatę. Skąd mieć pewność, że to już właściwy moment? Tymczasem współczesny świat wymaga od nas świadomości i kontroli nad kwestiami, które kiedyś po prostu się działy. Próbując okiełznać strach przed nieznanym, twórcy decydują się na nietypowy eksperyment. Na scenie aktor bierze pod opiekę substytut noworodka – worek… mąki. Czy ciągła czujność i opieka nad „mącznym dzieckiem” sprawią, że poczuje się pewnie? Monodram staje się intymnym laboratorium ojcostwa, w którym dostępna wiedza zderza się z obawami młodego pokolenia.

Reżyseria: Jędrzej Piaskowski
Adaptacja i dramaturgia: Hubert Sulima

Premiera: czerwiec 2027 na Dużej Scenie

Dobrze znany kieleckiej publiczności duet teatralny – reżyser Jędrzej Piaskowski i dramaturg Hubert Sulima wezmą na warsztat twórczość Thomasa Bernharda.
W Polsce dorobek austriackiego pisarza teatralnie kojarzy się głównie z legendarnymi już spektaklami Krystiana Lupy. Piaskowski z Sulimą w bernhardowski tekst wpuszczą nieco powietrza, serwując w Kielcach teatr nie tyle oparty na psychologicznych relacjach między bohaterami, ale przede wszystkim taki, który w wyraźny sposób podkreśla brutalnie aktualny, polityczny, społeczny, a także komiczny wymiar literatury Bernharda. Twórców szczególnie bowiem interesują zjadliwe diagnozy oraz portrety ludzkie kreślone przez pisarza, i to przez ich pryzmat będą przyglądać się polskim elitom politycznym, społecznym i kulturalnym oraz ich związkom i zależnościom.